Galileo jest europejskim odpowiednikiem amerykańskiego systemu GPS (Global Navigation System) oraz rosyjskiego GLONASS (Global Navigation Satellite System). Jednak w odróżnieniu od wyżej wymienionych jest z założenia systemem cywilnym.

Idea stworzenia Europejskiego Systemu Nawigacji Satelitarnej powstała już w latach osiemdziesiątych ubiegłego stulecia, ale urzeczywistniła się dopiero pod koniec XX wieku, pod nazwą Galileo. Obecnie system ten jest w fazie „projektowania, rozwoju i badania satelitów na orbicie”, a możliwość jego pełnego działania przewiduje się na rok 2008.

System Galileo nazwany został imieniem włoskiego astronoma Galileo Galilei i jest Europejskim Systemem Nawigacji Satelitarnej, który jako pierwszy wspólny projekt Europejskiej Agencji Kosmicznej (ESA) i Unii Europejskiej stanowi jeden z priorytetów europejskiej polityki kosmicznej.

Galileo jest europejskim odpowiednikiem amerykańskiego systemu GPS (Global Navigation System) oraz rosyjskiego GLONASS (Global Navigation Satellite System). Jednak w odróżnieniu od wyżej wymienionych jest z założenia systemem cywilnym, nad którym kontrolę sprawuje międzynarodowe grono specjalistów, co ma się przyczynić do zdecydowanie większej gwarancji ciągłości pracy. Ma to również zalety o znaczeniu politycznym – zapewnienie rządom państw europejskich kontroli nad systemem oraz stałego dostępu do wiarygodnych informacji, jak i ekonomicznym – ułatwienie przedsiębiorcom europejskim wejścia na wciąż poszerzający się rynek usług opartych na nawigacji satelitarnej.

Użytkownicy nawigacji satelitarnej w Europie nie mają obecnie żadnej alternatywy i zmuszeni są do określania swojej pozycji wykorzystując amerykański GPS lub rosyjski GLONASS. Jednakże militarne pochodzenie obu systemów nie daje żadnych gwarancji poprawności i nieprzerywalności ich działania. Będący pod cywilną kontrolą Galileo zapewni dużą dokładność w większości miejsc na Ziemi, nawet w wysoce zabudowanych miastach, gdzie wieżowce i inne budynki zasłaniają sygnał z satelitów znajdujących się nisko nad horyzontem. Galileo osiągnie tym samym lepszą niż inne systemy GNSS dostępność na terenach o dużych szerokościach geograficznych.

Projekt Galileo prowadzony jest przez dwie instytucje, z których EC jest głównie odpowiedzialna za politykę, a w szczególności za architekturę systemu, korzyści ekonomiczne oraz zaspakajanie potrzeb użytkowników, natomiast ESA odpowiada za techniczną stronę projektu: definiowanie, rozwój, sprawdzanie poprawności działania systemu na orbitach oraz sprawdzanie elementów naziemnych. Techniczne centrum ESA pracuje także nad nowymi technologiami wykorzystywanymi w satelitach systemu i elementach segmentu naziemnego. Technologie te zawierają precyzyjne zegary instalowane na pokładach satelitów, generatory sygnałów wysyłanych z satelitów, źródła mocy, anteny, transpondery telemetryczne, itp. Dodatkowo ESA pracuje nad technologią, która będzie wykorzystywana w odbiornikach Galileo.

Budowa i zastosowania systemu Galileo
Galileo będzie systemem opartym na satelitarnych sygnałach radiowych, co pozwoli tym samym na wyznaczanie pozycji punktów i obiektów ruchomych znajdujących się w dowolnym miejscu na powierzchni Ziemi, niezależnie od warunków pogodowych, pory dnia i nocy.

W skład systemu wchodzić będą trzy segmenty:
Pierwszy z nich, segment kosmiczny, będzie się składał z konstelacji 30 satelitów okrążających Ziemię w przeciągu 14 godzin, z których 27 będzie satelitami operacyjnymi, natomiast pozostałe 3 będą zapasowymi satelitami aktywnymi. Będą one rozmieszczone na trzech kołowych, okołoziemskich orbitach (po 9 satelitów operacyjnych i jednym zapasowym na każdej z nich) średnich (Medium Earth Orbit – MEO) na wysokości 23 616 km nad powierzchnią Ziemi i nachylonych względem płaszczyzny równika pod kątem 56°. Dzięki takiemu usytuowaniu satelitów systemu, Galileo będzie zapewniał dobrą jakość sygnału pomiarowego nawet na 75° szerokości geograficznej północnej, co ma duże znaczenie dla dalece wysuniętych na północ krajów europejskich.

Tak duża liczba satelitów znajdujących się na orbitach zagwarantuje dobrą jakość działania systemu oraz przyczyni się do tego, że utrata jednego z nich nie wywoła dostrzegalnych dla użytkownika problemów w jego funkcjonowaniu.

W skład naziemnej części systemu Galileo wchodzić będą dwa, znajdujące się w Europie, centra kontroli (Galileo Control Centres - GCC), których zadaniem będzie kontrolowanie konstelacji satelitów, ich działania i transmitowanych przez nie depesz nawigacyjnych, przetwarzanie sygnałów oraz danych przekazywanych przez krajowe jak i zagraniczne instytucje, kontrolowanie i obsługa sygnałów czasu oraz zarządzanie całą częścią naziemną. Jedną ze składowych systemu będzie także globalna sieć dwudziestu naziemnych stacji pomiarowych (Galileo Sensor Stations - GSS) rozprowadzających na Ziemi nawigacyjny sygnał satelitarny. Informacje zawarte w tym sygnale, nazywane informacjami wiarygodności transmitowane będą wraz z sygnałami nawigacyjnymi, co pozwoli systemowi Galileo być wykorzystywanym w aplikacjach związanych bezpośrednio z bezpieczeństwem życia (Safety-of-Life).

Dane zgromadzone przez GSS będą przesyłane do Galileo Control Centres, poprzez zdublowaną sieć komunikacyjną GALILEO Communications Network. GCC będzie wykorzystywać te dane do wyznaczania między innymi wiarygodności informacji przesyłanej przez system, synchronizacji sygnału czasu wszystkich satelitów jak i synchronizacji zegarów stacji naziemnych. Wymiana informacji pomiędzy GCC, a segmentem kosmicznym systemu odbywać poprzez GALILEO Up-link Stations (GUS) składające się z piętnastu tzw. stacji telemetrycznym (Telemetry, Telecommand & Tracking Station (TT&C)). Pięć z nich będzie pracować na falach S (2,0-4,0 GHz), a pozostałych dziesięć na falach C (4,0-8,0 GHz). Będą one zbudowane specjalnie do tego celu i rozmieszczone na terenie całego globu.

Trzecią częścią Galileo jest segment użytkownika, którego zadaniem będzie eksploatacja stworzonego systemu na co dzień, a trzeba zauważyć, że możliwości jego zastosowań są ogromne w wielu dziedzinach takich jak:

   1. transport lotniczy, morski, drogowy, kolejowy oraz pieszy. Tu Galileo wykorzystywany może być począwszy od kontroli wszelkich faz lotu samolotu (szczególnie w obszarach bez infrastruktury kontroli przestrzeni powietrznej), poprzez automatyczną identyfikację poruszających się jednostek (statki, ciężarówki) do optymalnego sterowania ich trasami lub do ostrzegania o potencjalnych niebezpieczeństwach i konieczności zmiany zaplanowanego tempa jazdy (koleje);
   2. zarządzanie przesyłaniem energii elektrycznej. Precyzyjne znaczniki czasu otrzymywane z systemu Galileo pozwolą na optymalizację przepływu prądu i szybkie przywrócenie sieci energetycznej do pracy po awarii;
   3. wydobycie nafty i gazu. Galileo umożliwi bardziej precyzyjne, szybsze i bezpieczniejsze prowadzenie prac poszukiwawczych oraz dokładne manewrowanie podczas ustawiania morskich platform wiertniczych. Korzyści te zwielokrotnią się podczas pracy w rejonach trudno dostępnych, pozbawionych infrastruktury, gdzie Galileo i łączność satelitarna umożliwią nadzór i podejmowanie natychmiastowych decyzji z odległych centrów dowodzenia;
   4. finanse, bankowość i ubezpieczenia. System ze swymi certyfikowanymi znacznikami czasu zapewni integralność, autentyczność i bezpieczeństwo elektronicznego systemu przesyłania danych i dokonywania elektronicznych transakcji. Zmniejszy się prawdopodobieństwo nadużyć, a wszelkie transakcje będą archiwizowane w jednorodnym i godnym zaufania systemie czasu. Stałe monitorowanie cennych ładunków podczas ich przewożenia oraz rutynowa instalacja systemu w samochodach, pozwalająca na śledzenie ich losu, będą kluczowymi podsystemami stosowanymi przez firmy ubezpieczeniowe;
   5. rolnictwo i rybołówstwo. Zgodnie z nowymi zasadami zrównoważonego rozwoju w dziedzinach tych ma być prowadzona racjonalna gospodarka zasobami i uprawami, co sprowadzi się do dostosowania czasu pracy i natężenia stosowanych środków wspomagających (nawozy, środki owadobójcze, woda) do chwilowych i lokalnych parametrów areału, które będą stale monitorowane, a następnie transmitowane, z użyciem informacji o miejscu i czasie dostarczonej przez Galileo, do zautomatyzowanych maszyn rolniczych dozujących środki z dokładnością do metra;
   6. nawigacja osobista. Jest to dziedzina o najszerszym spektrum zastosowań, począwszy od pomocy w poruszaniu się w terenie nieznanym i dostarczaniu o nim aktualnej informacji, poprzez nadzór nad osobami przewlekle chorymi lub monitorowanie pracowników służb publicznych podczas pracy w sytuacjach zagrożenia aż do szeroko rozumianej rekreacji;
   7. poszukiwanie i ratownictwo. Wyposażone w system Galileo nadajniki pozwolą na szybką lokalizację zaginionych samolotów, statków, pojazdów i osób;
   8. zarządzanie w sytuacjach kryzysowych (powodzie, trzęsienia Ziemi, pożary lasów). Zarządzanie takie będzie znacznie ułatwione dzięki informacji odbieranej z i transmitowanej przez system Galileo;
   9. zarządzanie środowiskiem.

Architektura systemu
Architektura systemu Galileo składa się z czterech głównych komponentów:

   1. globalnego
   2. regionalnego
   3. lokalnego
   4. użytkowego

Składnikiem globalnym będzie cały segment kosmiczny systemu oraz segment naziemny, który będzie pełnił poniższe funkcje:

   1. Orbit Synchronization and Processing Facilities (OSPF);
   2. Precision Timing Facilities (PTF),
   3. Integrity Processing Facilities (IPF),
   4. Mission Control Facility (MCF),
   5. Satellite Control Facility (SCF),
   6. Services Product Facility (SPF).

W części regionalnej mieścić się będą sieci stacji nadzorujących wiarygodność sygnałów i centrów przetwarzania danych, dostarczających poprzez serwisy regionalne dodatkowych danych dla systemu. Przekazywane one będą specjalnymi kanałami transmisyjnymi dającymi możliwość „personalizacji” wiarygodności. Do komponentów regionalnych zaliczyć można systemy takie jak EGNOS.

Składowe lokalne:
Ponieważ z założenia system Galileo ma zapewnić wysoki poziom wydajności dla użytkowników znajdujących się na całej kuli ziemskiej, również na obszarach o małej infrastrukturze naziemnej, możliwe będzie zaadaptowanie lokalnych elementów tej infrastruktury do specjalistycznych zastosowań takich jak obsługa lotnisk, portów, sieci kolejowych, dróg czy zurbanizowanych obszarów. Transmisja danych do odbiornika użytkownika odbywałaby się poprzez specjalne połączenia jak również za pomocą innych, zewnętrznych systemów takich jak sieci telefonii komórkowych (GSM lub UMTS).

Dla pewnych rodzajów transportu takich jak lotnictwo lokalne składowe systemu Galileo, oferujące usługi przystosowane do panujących na danym obszarze warunków, będą odgrywały znaczącą rolę w usprawnieniu istniejących struktur czyniąc tym samym nawigację satelitarną bardziej atrakcyjną ekonomicznie.

Zasada działania systemu
Zasada działania systemu opiera się na pomiarze odległości pomiędzy satelitą poruszającym się po ściśle wyznaczonej orbicie, a odbiornikiem. Znana odległość od satelity lokuje odbiornik na sferze o promieniu równym zmierzonej odległości. Znana odległość od dwóch satelitów lokuje odbiornik na okręgu będącym przecięciem dwu sfer. Kiedy odbiornik zmierzy odległości od trzech satelitów, istnieją już tylko dwa punkty, w których może się on znajdować. Jeden z nich można wykluczyć jako znajdujący się zbyt wysoko lub poruszający się zbyt szybko. W ten sposób wyznaczona zostaje pozycja odbiornika. Należy więc określić odległość od satelitów emitujących sygnały i to z jak największą dokładnością. Wykonywane jest to za pomocą pomiaru czasu. Każdy z satelitów posiada bowiem zestaw czterech zegarów (dwa atomowe zegary rubidowe i dwa zegary wykorzystujące masery wodorowe), którymi synchronizuje wysyłany sygnał. Zadaniem odbiornika jest zmierzenie opóźnienia sygnału odebranego z poszczególnych satelitów. Ponieważ w odbiornikach użytkowników nie będzie jednak tak wysoce dokładnych zegarów jak na pokładach satelitów (odbiorniki wyposażone są jedynie w zegary kwarcowe) pojawia się problem wyznaczenia czasu (z dokładnością do nanosekundy), dysponując sygnałem otrzymanym z satelitów, z których każdy podaje inny czas. Rozwiązuje się go dzięki odbieraniu sygnału nie od trzech, a od czterech satelitów. Istnieje wówczas możliwość wyliczenia zarówno czasu rzeczywistego, jak i położenia obiektu (klasyczny układ czterech równań z czterema niewiadomymi).

W celu określenia dokładnej pozycji niezbędna jest zatem znajomość dokładnego czasu. Ponieważ określenie położenia na powierzchni Ziemi z wykorzystaniem satelitarnych systemów nawigacji sprowadza się do pomiaru okresu potrzebnego na przebycie drogi przez falę elektromagnetyczną, poruszającą się z prędkością światła i emitowaną przez satelity do użytkownika potrzebna jest bardzo precyzyjna wiedza kiedy sygnał opuszcza satelitę oraz kiedy dociera on do odbiornika. W nawigacji to zegar jest głównym czynnikiem determinującym dokładność wykonanych pomiarów.

Aby sprostać oczekiwaniom w satelitach systemu Galileo wykorzystano zegary oparte na rubidowych oscylatorach atomowych oraz maserach wodorowych. Konstrukcją pierwszych z nich zajmują się Temex Neuchâtel Time i Astrium Germany (odpowiedzialny za elektronikę), natomiast w drugim przypadku prace rozkładają się pomiędzy Observatoire de Neuchatel (odpowiedzialny za ogólny rozwój i stronę fizyczną) oraz Officine Galileo of Italy (odpowiedzialny za elektronikę). Każdy z 30 satelitów systemu Galileo będzie więc wyposażony w takie zegary pokładowe. Oba urządzenia, chociaż wykorzystujące różne technologie będą opierać się o tę samą zasadę – zmianę stanu energetycznego atomu, „przeskakującego” z jednego poziomu na drugi, któremu towarzyszy promieniowanie sygnału mikrofalowego przy bardzo stabilnej częstotliwości.

ESA wybrała te dwa rodzaje zegarów, ponieważ zapewniają one bardzo dużą stabilność w ciągu kilku godzin oraz technologia ich produkcji pozwala na ich pracę na pokładach satelitów. Wykorzystywane częstotliwość zegarów wynoszą około 6 GHz dla zegarów rubidowych i około 1,4 GHz dla maserów wodorowych. Pomimo dużej stabilności, urządzenia te jednak wymagają regularnej synchronizacji do bardziej stabilnych, naziemnych, referencyjnych sieci stacji zegarowych, które będą charakteryzowały się zdecydowanie lepszą długotrwałą stabilnością niż wzorce rubidowe czy masery-wodorowe. Zegary naziemne zapewniać będą również tak zwany Czas Systemu Galileo.

Zegary wykorzystujące masery wodorowe zostaną po raz pierwszy zastosowane na pokładach satelitów, a ich możliwości będzie można określić prawdopodobnie pod koniec 2005 roku, kiedy to pierwszy eksperymentalny satelita systemu zostanie umieszczony na orbicie.

Serwisy systemu Galileo
System Galileo przewiduje cztery usługi nawigacyjne oraz jedną wspomagającą badania i poszukiwania. Zostały one tak pomyślane, by zadowolić wszystkich potencjalnych użytkowników systemu. Poczynając od profesjonalistów, poprzez naukowców, do zwykłych masowych użytkowników.

   1. Open Service - powszechnie dostępny, bezpłatny serwis zapewniający dokładny pomiar czasu i pozycji, lepszy niż pozostałe systemy GNSS,
   2. Safety of Life Service – powszechnie dostępny pod warunkiem stosowania odbiorników posiadających odpowiednie certyfikaty, bezpłatny serwis zapewniający dokładny pomiar czasu i pozycji z gwarancją jakości i dokładności sygnału, posiada funkcję ostrzegania użytkownika o wadliwym działaniu systemu,
   3. Commercial Service – serwis płatny zapewniający pomiary o zwiększonej precyzji (dzięki wykorzystaniu dwóch dodatkowych sygnałów kodowych) i gwarancję jakości i dokładności sygnału, posiada funkcję ostrzegania użytkownika o wadliwym działaniu systemu zapewniając większą wydajność,
   4. Public Regulated Service – serwis bezpłatny dla członków Unii Europejskiej, zapewniający organom administracji państwowej, władzom odpowiedzialnym za ochronę cywilną oraz bezpieczeństwo narodowe dokładny pomiar czasu i pozycji w oparciu o dodatkowe kodowane sygnały, odseparowane od innych w celu gwarancji jakości i ciągłości usług. Usługa ta umożliwi rozwinięcie w krajach UE aplikacji, które ulepszą instrumenty wykorzystywane przy walce z nielegalnym eksportem czy nielegalnymi migracjami.
   5. Search and Rescue Service – serwis zapewniający precyzyjny sygnał umożliwiający dokładną lokalizację zagrożenia i komunikację zwrotną pomiędzy wysyłającym a operatorem usługi.

W przyszłości usługa Search and Rescue oparta będzie na operacyjnym systemie Cospas-Sarsat (Cosmicheskaya Systema Poiska Avarynich Sudow – Search and Rescue Satelitte). By można z niej korzystać każdy z satelitów będzie wyposażony w transponder, który umożliwi transmisję sygnału wzywania pomocy od użytkownika do Rescue Co-ordination Centre, które następnie zainicjuje operację ratunkową. W tym samym czasie system wygeneruje do użytkownika wiadomość informując go, że jego sygnał został odebrany, a pomoc jest w drodze. Ta opcja systemu jest dużą nowością i jest uważana za największe ulepszenie systemu w odniesieniu do innych, istniejących systemów, które nie zapewniają zwrotnych wiadomości do użytkownika.

Zaletą systemu Galileo będzie możliwość współpracy z innymi systemami nawigacyjnymi (GPS, GLONASS, EGNOS, LORAN-C), jak również z nienawigacyjnymi systemami takimi jak GSM czy UMTS, a tym samym zwiększenie zakresu usług dla zastosowań specjalistycznych. Przewiduje się, że na rynku telekomunikacyjnym nastąpi rewolucja, gdy wprowadzony system Galileo zostanie połączony z systemami GSM i UMTS, zapewniając komunikację oraz pozycjonowanie na bardzo wysokim poziomie. Szczególnie ważna jest kompatybilność Galileo z GPS, bowiem przewiduje się, że współpraca ta pozwoli na uzyskanie dostępności sygnału na powierzchniach 95% zurbanizowanych terenów. Obecne możliwości pojedynczego systemu GPS zapewniają tylko 50% pokrycie terenu. Dlatego też przyjęto że dla podstawowego serwisu systemu Galileo wykorzystywana będzie ta sama częstotliwość jaką będzie posiadał nowy cywilny sygnał systemu GPS: L5GPS = E5aGalileo = 1176,45MHz. Galileo będzie posiadał również większe szerokości pasm nadawania zapewniając większą dokładność, a przede wszystkim silniejszy sygnał. Tym samym pozwoli on na wykorzystywanie zastosowań nawigacji satelitarnej w budynkach, a nawet w tunelach. Częstotliwości, na których satelity systemu będą transmitowały sygnał przedstawiają się następująco: E5A-E5B, 1164-1215 MHz; E6, 1260-1300 MHz; E2-L1-E1, 1559-1591 MHz.

Warto również wspomnieć, że usługi oferowane przez system Galileo zapewnią dobrą dostępność sygnału na całej planecie. Oferując w standardzie dwie częstotliwości, system Galileo zapewni dokładność określenia pozycji w czasie rzeczywistym na poziomie pojedynczych metrów, co będzie bezprecedensowe dla publicznie dostępnego systemu.

Nowością w pracy systemu będzie także to, że będzie on informował użytkownika w ciągu kilku sekund (nie więcej niż 10) o wykryciu niepoprawności działania systemu i pojawieniu się błędów w jego działaniu, generując wiadomość na temat braku pewności jakości sygnału satelitarnego. Tym samym możliwe będzie wykorzystywanie Galileo w aplikacjach, w których życie ludzkie może być zagrożone, a w których bezpieczeństwo jest wartością nadrzędną, tj. lądowanie samolotów czy prowadzenie samochodów.

Oczekiwania i możliwości rynkowe - rynek Globalnej Nawigacji Satelitarnej
Zgodnie z obecnymi analizami rynek GNSS otwarty na system Galileo szacuje się na około 1800 milionów użytkowników w roku 2010 i około 2 razy więcej w 2020 roku. Galileo zapewni europejskiemu przemysłowi bezpośrednie profity z rozwoju rynku GNSS, który z pewnością stanie się bardzo pożyteczny dla ich ekonomii protegując wzrost ekonomicznych i społecznych korzyści dla całego globu, a w szczególności dla Europy. Szczególnie ważnym będzie rynek odbiorników satelitarnych oraz sprzętu związanego z GNSS, bowiem pozwoli on na określenie pomyślności pojawienia się na tym obszarze przedstawicieli europejskiego przemysłu. Również dla dostawców aplikacji oraz operatorów systemu Galileo będzie niosło nowe biznesowe możliwości.

Przeprowadzone analizy przewidują także korzyści wynikające z mniejszych zanieczyszczeń spowodowanych redukcjami czasu podróży, lepszym zarządzaniem taksówkami czy pojazdami sanitarnymi, wykorzystywaniem przewodników drogowych, a przede wszystkim stworzeniem 140 000 nowych miejsc pracy.

Profity ekonomiczne szacuje się na 6,2 mld Euro, a społeczne na 1,2 mld Euro, przy pełnym koszcie budowy systemu wyliczonym na 3,2 mld Euro. Od roku 2008 roczne finansowanie systemu szacuje się na około 220 mln Euro włączając w to koszty działania, utrzymania i uzupełniania systemu.

Fazy rozwoju systemu Galileo
Projekt Galileo zawiera cztery fazy rozwoju systemu, które będą prowadzone pod patronatem Europejskiej Agencji Kosmicznej i Komisji Europejskiej, jednak nadzór nad ostatnią faza programu (użytkowania) przekazana zostanie w ręce sektora prywatnego. Poszczególne części projektu to:

   1. Faza definiowania systemu (zakończona), która zaowocowała takimi projektami jak GALA, GALILEI, GEMINIUS, INTEG, SAGA, GUST, SARGAL.
   2. Faza rozwoju systemu (2001-2005) na którą składają się:
          * zestawienie wymogów misji
          * rozwój satelitów i komponentów naziemnych
          * atestacja systemu na orbitach
      Faza ta poświęcona jest szczegółowemu, dalszemu definiowaniu różnych komponentów systemu: satelitów, elementów naziemnych czy odbiorników użytkowników. W część testowej zawierać będzie umieszczenie prototypu satelity na orbicie (2005 rok) i stworzenie minimalnej infrastruktury naziemnej. Pozwoli to na niezbędną regulację sektora naziemnego w odniesieniu do jego globalnego użytkowania i uruchamiania. Kierowaniem tej fazy rozwoju zajmuje się GALILEO Joint Undertaking.
   3. Faza rozwoju (2006-2007) składającą się z:
          * konstrukcji i uruchomienie satelitów
          * kompletna instalacja segmentu naziemnego
      Faza ta zawierać będzie stopniowe umieszczanie wszystkich satelitów na orbitach począwszy od 2006 roku, aż do zapewnienia pełnego wykorzystania infrastruktury naziemnej, tak by pełnia funkcjonowania systemu rozpoczęła się od 2008 roku.
   4. Faza użytkowania i komercyjnego działania (od 2008 roku)

Duży postęp, w określeniu działania systemu Galileo, dokonał się w związku z pracą pierwszej części projektu nazwanej Galileo System Test Bed (GSTB V1), który pozwolił inżynierom na stwierdzenie poprawność działania algorytmów kontrolnych, procesów regulujących pracę zegarów oraz procedur prognozowania pojedynczych orbit. Druga faza projektu GSTB zawierać będzie test satelitów oraz orbitalny test wykorzystywanej technologii. Uruchomiona będzie w drugim półroczu 2005 roku, a jej celem będzie scharakteryzowanie działania wykorzystywanej technologii. W latach 2005-2006 przewiduje się uruchomione dodatkowych trzech satelitów, służących do określenia poprawności działania kosmicznego i naziemnego segmentu systemu. Jak tylko faza ta zakończy się, pozostałe satelity zostaną umieszczone na orbitach w celu osiągnięcia pełnych możliwości operacyjnych systemu Galileo.

Informacja Pochodzi z serwisu galileo.kosmos.gov.pl

       Wykop  Gwar.pl   

Podobne tematy

• Podobne tematy